/ Casper Faassen

About

De unieke stijl van Casper Faassen, waarin hij fotografie met schilder lagen combineert, is alom gewaardeerd. In zijn kunstwerken creëert hij een combinatie van onderwerp (schoonheid) en vorm (verval).

De traditionele schilderkunstige onderwerpen uit de Gouden Eeuw vormen een centraal thema in het werk van Faassen. Met een combinatie van verschillende schilderkunstige en fotografische technieken maakt hij stillevens, portretten, naakten en landschappen.

Zijn spraakmakende op Jan van Goyen geïnspireerde stadsgezichten waren eerder te zien in onder andere de Lakenhal (Leiden), De Hallen (Haarlem) en het Dordrechts Museum. Daarnaast is zijn werk geëxposeerd op talrijke beurzen in het binnen- en buitenland, zoals Photo Base, Photo London, Unseen & PAN Amsterdam. Zijn werk neemt tevens deel uit van zowel privé als publieke collecties zoals het Frans Hals Museum, Museum de Lakenhal en de Koninklijke Bibliotheek. Recentelijk hebben er solotentoonstellingen van Faassen in het fotomuseum in Stockholm en het Japan Museum SieboldHuis plaatsgevonden.

Artist statement — Casper Faassen

De tegenstelling tussen het eeuwige en het tijdelijke — schoonheid en verval, verschijnen en verdwijnen — vormt de kern van mijn werk. Zowel schilders als fotografen hebben het vermogen om de tijd stil te zetten en één enkel moment vast te leggen. Ik probeer dat moment te intensiveren door er een element van tijd aan toe te voegen — niet door middel van letterlijke vanitas-symboliek, maar via de materialiteit van het werk zelf.

Craquelé fungeert voor mij als symbool van tijd. Uitgevoerd in olieverf introduceert het een scherp en tastbaar element dat contrasteert met het zachte, vervaagde beeld eronder. Deze spanning tussen scherpte en onscherpte versterkt de gelaagde ervaring van het werk. Een groot deel van de ervaren afstand ontstaat al tijdens het fotografische proces, doordat het beeld wordt vastgelegd door een matte drager. Vervolgens print ik de afbeelding op datzelfde matte medium, wat het gevoel van afstand en diepte verder vergroot.

Wat mij bijzonder aanspreekt in craquelé is de textuur die het aan het oppervlak geeft — bijna als huid. Het werk wordt materiëler, tastbaarder. Het beweegt zich meer richting schilderkunst dan fotografie en nodigt de kijker daardoor uit tot een andere, meer contemplatieve manier van kijken.