Project 2.0

De laatste tien jaar van mijn beeldend werk hebben als voornaamste thema vergankelijkheid. Vanuit de fascinatie voor - en verwondering over de teloorgang van wat ooit was, waarde en betekenis had, zoek ik naar een verbeeldingswijze die een onvermijdelijke teloorgang ervan aankondigt.Wat de teloorgang veroorzaakt blijft in mijn werk ongewis. Er is geen letterlijke verwijzing naar een oorzaak uit de ons omringende werkelijkheid. De gebruikte materie en werkwijzen hebben een eigen inbreng die mede oorzaak zijn van een invoelbare vergankelijkheid.

Mijn beelden roepen met hun mogelijke associaties soms verontrusting of afschuw op. Tegelijkertijd echter zijn ze fascinerend in hun esthetiek. Deze schijnbaar tegenstrijdige emoties liggen direct in elkaars verlengde. Ik streef er steeds naar deze...

Wat de teloorgang veroorzaakt blijft in mijn werk ongewis. Er is geen letterlijke verwijzing naar een oorzaak uit de ons omringende werkelijkheid. De gebruikte materie en werkwijzen hebben een eigen inbreng die mede oorzaak zijn van een invoelbare vergankelijkheid.

Mijn beelden roepen met hun mogelijke associaties soms verontrusting of afschuw op. Tegelijkertijd echter zijn ze fascinerend in hun esthetiek. Deze schijnbaar tegenstrijdige emoties liggen direct in elkaars verlengde. Ik streef er steeds naar deze paradox in mijn werk aanwezig te laten zijn en de grenzen van wat mogelijk is te onderzoeken. Om de ervaring van de paradox zo open mogelijk te houden hebben mijn werken slechts titels die verwijzen naar het object zelf.

De keuze voor het materiaal klei biedt mij de mogelijkheid om te werken met zowel het tijdelijke als het schier tijdloze. Verse klei is koud, nat, zwaar, plastisch en daardoor snel tot al het denkbare vormbaar. Toch heeft de materie ook eigenschappen die het denkbare tegenwerken omdat het droogt, krimpt, vervormt en scheurt. In ongebakken staat is een kleibeeld kwetsbaar als onze teerste gevoelens en lijkt daardoor ook haast levende eigenschappen te hebben. Eenmaal gebakken blijkt hetzelfde kleibeeld echter onverwoestbaar, want verworden tot steen, om pas na miljoenen jaren door erosie weer te verworden tot klei…. Het tijdelijk en tijdloze, is in één materiaal verenigd.

Klei biedt me de mogelijkheid om zowel te shockeren dan wel te esthetiseren. Van beide eigenschappen maak ik gelijktijdig gebruik om de beschouwer te confronteren met de ervaring dat niets is wat het lijkt. Het is verbeelding.

De toevoeging van kunststof aan de kleibeelden is een recente ontwikkeling. Door de vormen in te gieten in kunststof verkeren de beelden in een schijnbaar afgesloten wereld. Een wereld waarin ze beschermd lijken maar tegelijk ook gevangen zijn. Klei en kunststof reageren op elkaar waardoor letterlijk geweldsexplosies ontstaan. Daarbij lijkt het of de noodzakelijke kracht daarvoor in figuurlijke zin uit het beeld komt maar soms ook uit het kunststof omhulsel. Beiden lijken uit te zijn op elkaars vernietiging maar houden elkaar ook in stand in een kwetsbaar evenwicht.

Naast werkzaamheden als Beeldend kunstenaar is Toon werkzaam in het kunstonderwijs. Hij is 1e graads kunsthistoricus en deed de propedeuse cultuurwetenschappen.

Opleiding: Academie voor beeldende vorming te Tilburg Voltooid cum laude 1985.Specialisatie: ruimtelijke en keramische vormgeving. Later gespecialiseerd in digitale vormgeving, fotografie en schilderen.