Project 2.0

Al een paar jaar schilder ik landschappen in de ruimste zin van het woord. Bovenal stadsgezichten. Er is wel verstilling gekomen ipv de flitsende snelheid, en zwart-wit en grijstonen ipv de felle kleurcontrasten. Licht blijft een ijkpunt. De schemer wordt afgewisseld met daglicht, geuit in fel wit zonlicht. Het uiterlijk van een stad wordt bepaald door zijn infrastructuur en architectuur. De verplaatsbare ruimten daarin zijn de auto’s, bussen en een enkele sleurhut. Af en toe ga ik die ruimten ook binnen. De ruimte daarin blijft dezelfde terwijl de wereld erbuiten zich als een film ontrolt. In zo een beperkte plek kan j, je thuis en veilig voelen. Het oergevoel van een dak boven het hoofd teruggebracht tot rollend huisje wat je in verschillende scenario’s neer ...

Al een paar jaar schilder ik landschappen in de ruimste zin van het woord. Bovenal stadsgezichten. Er is wel verstilling gekomen ipv de flitsende snelheid, en zwart-wit en grijstonen ipv de felle kleurcontrasten. Licht blijft een ijkpunt. De schemer wordt afgewisseld met daglicht, geuit in fel wit zonlicht. Het uiterlijk van een stad wordt bepaald door zijn infrastructuur en architectuur. De verplaatsbare ruimten daarin zijn de auto’s, bussen en een enkele sleurhut. Af en toe ga ik die ruimten ook binnen. De ruimte daarin blijft dezelfde terwijl de wereld erbuiten zich als een film ontrolt. In zo een beperkte plek kan j, je thuis en veilig voelen. Het oergevoel van een dak boven het hoofd teruggebracht tot rollend huisje wat je in verschillende scenario’s neer kan zetten.

Het afgebakende van zo’n omgeving is een tijdloos en broodnodig concept. De manier waarop wij ons voortbewegen en handhaven. Dat tijdloze probeer ik te vangen in mijn schilderijen, ze moeten eigenlijk de uitstraling hebben van (nog niet gemaakte) herinneringen. Een nog niet plaatsgevonden reis of een blik op een die al langer geleden heeft plaatsgevonden. (Ik doe dus geen duidelijke uitspraken in mijn werk, althans niet in een emotionele of conceptuele zin.) Ik schilder meer op het randje van het gevoel van authenticiteit. Een gemagimixte vorm van mijn liefde voor filmische beelden, actualiteit en geschiedenis Gegoten in een nieuw soort herinnering.

Het verhaal van INCLUSUS

Marjolein van Haasteren kreeg de mogelijkheid om een half jaar te werken op Landgoed Oud Poelgeest. Omringd door bos werkte ze als een kluizenaar aan haar stadsgezichten totdat de vegetatie langzaam maar zeker zijn intrede deed in haar schilderijen.

In de door haar ontwikkelde techniek worden natuurlijke elementen opgeroepen, groeivormen, luchtspiegelingen of de weerkaatsing van licht in schimmen of mistflarden. Gebouwen soms, steden in de verte. Lichtsporen. Haar techniek is helder en strak geredigeerd. De schilderes hanteert een uitnodigend palet, niet vaal, maar pastel.

Het werk is dromerig van sfeer. In haar werk is een streven naar gemoedsrust die aan trance of gebed doet denken. Beelden die een herinnering suggereren maar die niet haarscherp zijn. Restanten van een landschap, zich oplossend in ons vervagend bewustzijn. Een residu.

Marjolein van Haasteren verkeert op het grensgebied. Het wegvallen van de definitie, het vervagen, de onscherpe blik, die uiteenvallende observatie is haar kracht. Het is een soort van aangenaam verpozen, de schilderijen roepen geen angst op, tonen geen agressie, geen kommernis nog kwel. Het is een zachte wereld, een leven in pastel. Visionair.