Project 2.0

Een verlangen naar De Verte ligt aan de basis van de serie schilderijen Saudade. Dit Portugese woord wordt wel vertaald met weemoed en heimwee, maar heeft juist ook veel verwantschap met het Duitse Fernweh. Een verlangen naar De Verte ligt aan de basis van de serie schilderijen Saudade. Dit Portugese woord wordt wel vertaald met weemoed en heimwee, maar heeft juist ook veel verwantschap met het Duitse Fernweh.

De werken uit de serie Saudade benadrukken de letterlijke grens tussen het hier en elders, tussen binnen en buiten, tussen verleden en toekomst. Zij tonen een blik op de weg vanachter een beregende autoruit. Dikke druppels dansen over het raam of slaan te pletter tegen de zijkant, weggevaagd door de ruitenwissers. De film van water op het anders onzichtbare glas vertekent het uitzi...

Een verlangen naar De Verte ligt aan de basis van de serie schilderijen Saudade. Dit Portugese woord wordt wel vertaald met weemoed en heimwee, maar heeft juist ook veel verwantschap met het Duitse Fernweh.

De werken uit de serie Saudade benadrukken de letterlijke grens tussen het hier en elders, tussen binnen en buiten, tussen verleden en toekomst. Zij tonen een blik op de weg vanachter een beregende autoruit. Dikke druppels dansen over het raam of slaan te pletter tegen de zijkant, weggevaagd door de ruitenwissers. De film van water op het anders onzichtbare glas vertekent het uitzicht gedeeltelijk.

De sfeer in de schilderijen melancholiek. De drang om te achter te laten gaat noodzakelijk ook gepaard gaat met verlies en afscheid. De druppels zijn als tranen, maar in die tranen probeer ik de troostende en hoopvolle tederheid te leggen die eveneens bij het vertrek hoort. De beregende ruit kan gelezen worden als het vergankelijke en ambivalente heden, als subtiele scheidslijn tussen verleden en toekomst. Hoe hard de auto de horizon ook tegemoet rijdt, deze blijft ver weg. De autoruit die de wereld waarop het verlangen zich projecteert toegankelijk maakt, sluit tegelijk buiten. Evenzo blijft de vertroebelende filter van water altijd tussen het hier en daar instaan.

Het verlangen dat Esther probeert te benoemen richt zich op iets onbereikbaars. Als een herinnering of een dagdroom die met de werkelijkheid niet overeenkomt.

ENGLISH VERSION

The paintings in the Saudade-series refer to an ache for the distance. The Portuguese word Saudade is not easy to translate; nostalgia and far sickness cover its meaning best.

The Saudade-paintings emphasize the physical boundary between here and elsewhere, inside and outside, past and future. They give a view from behind the rain-covered windscreen of a car. Thick drops dance over the screen, or are smashed against the side, swept away by the wipers. The film of water on the otherwise unnoticed glass partly deforms the view. The atmosphere in the paintings is melancholic. The urge to leave behind inevitably implies loss and farewell. The painting weeps, but I try to put a comforting tenderness in its tears. The screen uncovers the world I am longing for, but excludes it at the same time. The troubling layer of water is always there, in between here and elsewhere.

The kind of longing that Esther tries to represent aims for something out of reach, as a memory or a daydream that does not correspond to reality. I try to make perceptible the boundary that isolates the here and now from other worlds: worlds gone by, worlds to come, imaginary worlds.